In een duel in de middenmoot van 2C mocht KC2 tegen de Wijker Toren in het illustere de Moriaan spelen. Konden we ons heel even Giri of Wei Yi wanen. Of – afhankelijk van de vorm – Harm Pieper die in groep 11Q speelde. Op papier waren wij wat sterker, maar wat is papier. Het werd zo’n gelijkspel waar beide partijen konden claimen dat er meer in had gezeten.
Het waren wel leuke potjes vandaag. Om met onze nullen te beginnen (onze mannen vonden dat vast geen leuke potjes): Gilian won een pion, maar zijn koning stond tochtig. Te tochtig, toen wit binnenkwam was er geen houden meer aan en gingen alle eieren van het rek.
Gerard had meer kansen. Een zwierig kwaliteitsoffer werd geweigerd door Bart-Piet Mulder. Verstandig. Gerard moest toen doorpakken, maar koos voor een afwikkeling met wederzijde vrijpionnen. Door irritante lopers op f2 en f3 waren die van wit gevaarlijker.
Tegen deze teleurstellende nederlagen stonden prettige puntjes van onze nieuwe held Murad, die Plukkel in tijdnood met teveel dreigingen lastig viel, alsook van Cook die zowaar een partij uit één stuk speelde (vond dit keer ook de engine) nadat zwart in de opening een paar cryptische zetten produceerde.
De vier remises waren allemaal partijen met meerdere gezichten. Lennart stond eerst beroerd met grote tijdachterstand, toen na een hoop gekeep wat beter, toen weer beroerd om uiteindelijk een zettenherhaling te krijgen. Kunnen we mee leven. Tyro stond prima, maar in een wel heel mistige stelling. Toen slecht, toen weer beter maar ook lastig. Kunnen we ook mee leven.
DiV stond de hele partij beter, misschien gewonnen, maar het was technisch lastig. Te lastig. Kunnen we een beetje mee leven. Dan rest ons Esper. Die stond dacht ik gewoon een poppetje voor in een eindspel, maar het was ook hier geen uitschuifverhaal. Toen Esper zijn tegenstander binnen liet komen met een toren op de zevende rij, een vrijpion op g6 en een koning op g5 moest voor het leven van onze jonge held worden gevreesd, temeer daar hij al enige tijd op increment speelde. Wit zag het niet, en Esper kon opgelucht ademhalen, zij het dat hij ook flink baalde dat hij het daarvoor niet beter had gedaan. Gelukkig verbeet hij zijn teleurstelling op tijd en ging gewoon mee-eten. Goed bezig Esper.
Ach, zo is er voor iedereen wat de juichen of te klagen. Komt in de beste families voor. Gewoon volgende keer weer knallen met die ballen, rukken aan die stukken en pletten met die zetten.
