Hallo. Mijn naam is Fer Mesman en ik ben verslaafd.

De eerste stap op weg naar herstel is toegeven dat je een probleem hebt. Waar ben ik zoal aan verslaafd? Aandacht; een beslissende partij spelen, met een horde toeschouwers. Heerlijk. Nog meer? Ja. Tijdnood. Ik doe alles om maar in tijdnood te komen. Kletsen met Jan en alleman. Lang nadenken over de enig mogelijke zet. Andere wedstrijden leiden.

Alles kwam samen vrijdag in onze wedstrijd tegen Hoofddorp N2. Voordat het zover was waren er wel wat hordes te nemen. Om 8 uur was ik nog wat jeugd aan het trainen, terwijl de tegenstander stond te popelen om te beginnen. Toen het team eenmaal zat merkte ik dat Philip er niet was. Ziek zei Ramiz. Probeer dan maar eens een vervanger te vinden. Volwassenen speelden vierkamp of viertallen. Jeugd? Smoesjes (nou ja). Nee, wordt te laat. Nee, ik ben ook lid van Hoofddorp. Paniek. Aden misschien? Hm; moest even overleggen met thuis. Kon niet te laat worden, maar het mocht. Werd het laat? Nee. Had zijn tegenstander een kans? Nee. Adens pionnen in het centrum garandeerden lange termijn-voordeel. Maar de mataanval kwam eerder.

Helaas was Ramiz naast hem slecht uit de opening gekomen. De zwaktes (pionnen) in zijn stelling werden netjes onder vuur genomen. Een terechte nederlaag.

André had een interessante pot tegen Artyom, en leek even groot voordeel te krijgen. Maar zijn tegenstander counterde, kreeg mooie aanval, en … bood remise aan. André vroeg netjes aan mij of hij het aan mocht nemen, al vond hij dat hij iets minder stond. “Neem maar aan, we hebben zeker nog kansen.” Bovendien had ik sterk het idee dat hij misschien wel in de problemen zat (al mag ik dat tijdens de partij uiteraard niet tegen hem zeggen). Zelfs zijn tegenstander dacht dat hij ondertussen beter stond, hetgeen het remise-aanbod des te raadselachtiger maakte.

Henk speelde tegen Linda en die kende ik nog van vorig jaar. Een gevaarlijke tegenstandster (anderhalf jaar geleden had ze nog 1650). Ik vrees dat Henk kansloos ten onder ging.

Gelukkig is daar dan Frank Sala. De tovenaar wordt hij genoemd. Maar vrijdag speelde hij heel sterk, en hoefde geen toverspreuk te gebruiken. Een mooie koningsaanval waartegen zijn tegenstander zich alleen kon verweren door een kwaliteit te geven. Na algehele afruil bleef er een toch nog moeilijk eindspel over omdat dat paard op een mooi veld stond. Voor je het weet trap je in een vorkje. Ook nu speelde Frank koel. Puntje. Mooi cadeau voor zijn verjaardag twee dagen later.

Zo stond het dus 2½ – 2½ en kon ik weer uitgebreid toegeven aan mijn verslavingen. Onder vurige aanmoedigingen (“remise is ook mooi Fer; we willen naar huis”), en wat remise-voorstellen van Ezra (3-3 is niet slecht tegen een top-team als KC) speelde ik rustig door in de wetenschap dat ik beter stond. Vooral mijn pionnen-stelling (let op de vele eilandjes) garandeerde een plus. Wel wat gemist. Dan maar even de koning beter zetten (zo’n onderste rij is toch wat kwetsbaar) met 34… Kg7. Oh, pokken. Hij heeft Dc3 met dameruil. Maar. Zie ik HET goed. Kan Ta1+ met winst? Heerlijk zetje. Tijdnood goed doorgekomen. En aan aandacht geen tekort. Topavond. Met dank aan Aden.