Op zaterdagmiddag 23 november was de Kennemer Sporthal het strijdtoneel van KC 6 tegen Almere 5. Nadat we op de vrijdagavond nog les kregen van Lennart en Jop en daarna een gezellig potje speelden, was het weekend bedoeld voor het echte werk. We hadden onze vorige wedstrijd met 5-3 verloren, dus we waren erop gebrand om met zijn achten het Almere behoorlijk moeilijk te maken.

De tegenstander kwam bij binnenkomst echter een speler tekort. Ontzettend jammer, want het zorgde ervoor dat ook aan onze kant een speler niet kon spelen. Rosa offerde zich nobel op. En dat terwijl dit eigenlijk haar allereerste competitiewedstrijd zou worden. Wel kreeg ze een reglementaire 1 cadeau van de wedstrijdleiding, wat betekent dat Rosa nog steeds ongeslagen is. Welke grootmeester kan dat van zichzelf zeggen?

Het bleek helaas een schaars puntje. Op tafel 2 speelde ik tegen Arjun, een degelijke speler met een rating van 1657. Dat was hoger dan iedere TPR die ik ooit had gescoord. Arjun speelde een Caro-Kann. Ik koos daarom voor de Two Knights defense, wat er geregeld voor zorgt dat mijn tegenstanders meteen wat extra tijd moeten nemen, omdat d4 niet meteen wordt gespeeld en ze door hun theorie heen zijn.

In de tussentijd zie ik de andere teamleden diep in de tank naar de juiste zetten zoeken. Schuin achter mij maakt Dimitri echter gehakt van zijn tegenstander. Hij loopt al snel uit op een voorsprong van drie pionnen, die hij niet meer uit handen geeft. Tweede punt binnen. Dat loopt lekker.

Ik besluit om op te staan en een rondje te maken door het lokaal. Het zag er allemaal nog solide uit. Bij Eduard vs. Navin – een bekende bij KC – wordt nog wat gedanst en zijn er nog geen stukken van het bord verdwenen. Bij Oscar, Annemiek, Joyce en Peter zijn er wat pionnen uitgewisseld. Mooi, dit zou wel eens onze eerste overwinning kunnen worden. Dus ik ga met een gerust hart zitten op mijn eigen plek en zie dat mijn tegenstander zijn witveldige loper sterk neerzet. Probleem. Ik hoor Jop tussen mijn oren fluisteren dat ik eerst mijn ontwikkeling moet afmaken. Dus ik maak mijn ontwikkeling (binnen 18 zetten!) af en bombardeer die hinderlijke loper tot mijn aanvalsdoel. Mijn tegenstander legt zijn hoofd tussen zijn handen. Ik sta op.

Ik tref een slagveld aan. Bij Eduard is de dame van het bord gevlogen, terwijl die van zijn tegenstander nog fier overeind staat. De toren van Annemiek staat gepend door een loper en Oscar is een toren armer dan zijn tegenstander. Nu kan het in onze klasse tijdens partijen behoorlijk schommelen tussen voorsprong en achterstand, maar dit kwamen we niet meer te boven. Ook Peter en Joyce zagen hun tegenstanders langszij komen. 5 nullen.

Mijn tegenstander en ik maken nog een paar schijnbewegingen, maar het spel zit vast. Er valt niets meer te halen, dus ik bied remise aan. Akkoord, half punt.

Ach, aan ons de taak om te leren waar we de fout in gingen. En dat is precies de insteek van het spelen in KC 6. Als beginnende schakers zien we nog niet alle concepten die voor de ervaren schaker gesneden koek zijn. Laten we het daarom vooral gezellig houden en van elkaar leren. Dus Huiskamerschakers, durf die fouten te maken en meld je aan als invaller!