In de derde ronde wachtte Overschie, alweer een club waar ik nooit eerder tegen speelde, terwijl ik toch meer dan 30 jaar KNSB ervaring heb. Het toont misschien dat we zijn afgedaald naar regionen in het schaakland waar we misschien niet thuishoren. Maar dan moet je het wel laten zien.

Ik reed met mijn OV-fiets door Rotterdam. Toen ik Overschie had bereikt viel mij op dat het aanvoelde als een dorp dat toevallig in de buurt van Rotterdam lag. Een plek waar vier wateren (‘Schie’) samenkomen. Zulks werd later bevestigd door enkele inboorlingen ter plaatse.

We speelde in een kerk, met als curiosum dat het pastoriezaaltje heel warm was maar je voor WC en koffie helemaal door de ijskoude (en mooie) kerk moest lopen, onderweg stichtelijke woorden van hoop prevelend of (al naar gelang de stelling) schietgebedjes makend.  

De captain van de tegenstrevers memoreerde dat Overschie maar liefst zeven kerken had, een uitvloeisel van de protestantse hobby om zich voortdurend af te splitsen. En over afsplitsen gesproken, aan de muur hing een rij portretten van streng kijkende refo’s met daaronder de tekst ‘dat Overschie tijdens de oorlog was geannexeerd door Rotterdam’. De overdracht was kennelijk niet vrijwillig verlopen. De aanstaande nederlaag van Overschie zou ook niet vrijwillig zijn, bedacht ik in een optimistische bui.

Over naar het schaken. Daar bleek vrij snel dat er sprake was van een krachtsverschil. Het vlotst ging dat aan de topborden waar Dek al snel een dame mocht insluiten in een stelling die toch al zeer bedenkelijk voor zwart was. Ook Hicham kon nauwelijks uit de opening al een paar poppetjes consumeren en tikte het eindspel vlot uit.

Aan de andere borden ging het minder vlot, maar de onzen stonden wel vrijwel overal in de plus. Alleen bij de jeugd was het nog niet zo duidelijk. Jurriaan ging gelijk op, Sven was aan het keepen maar leek het wel te kunnen houden en Joel bereikte niet al te veel tegen de stugge nestor Krop, die ooit met mij in een Amsterdamse Kerk schaakte. Dat dan weer wel.  

Meer vreugde was er bij Juan en Marcel, die allebei solide stonden. Juan stond een pion voor en Marcel had een heel irritant eindspel voor zijn tegenstander. Het was objectief niet veel, maar de man kon helemaal niets doen, en dat is moeilijk. Te moeilijk, want hij meende zich uit de problemen te ruilen, maar bij elke ruil werd het erger, uiteindelijk eindigend in een simpel verloren pionneneindspel.

Bij Sven ging het toch mis helaas en ook Jurriaan verslikte zich jammerlijk. Wel goed gespeeld van de zwartspeler. Juan leek lang te gaan winnen maar een heel vervelend vorkpaard in tijdnood zorgde toch dat hij genoegen moest nemen met een halfje. Joel speelde als routinier. Een lastig eindspel maar de druk lag bij zwart en die ging ten onder. 3 uit 3 voor onze nieuwe held.

Blijft over de captain Gilian. Die bewaar ik voor het laatst terwijl hij allang klaar was toen ik het over de bovenstaande schermutselingen schreef. Maar die zorgde met vriendelijke medewerking van zijn tegenstander voor een unicum door voor cipier te spelen in wat wel het slechtste paard in de geschiedenis moet zijn. Ik weet niet precies wat het paard de witspeler had aangedaan, maar op een zeker moment meende de man het beest voor straf in de hoek op h1 te moeten zetten met een ezelsmuts op om f2 te dekken. Maar daarna liet hij het andere paard op f3 slaan waardoor hij aankeek tegen zijn eigen pionnen op f2 en f3 met een zwarte cipier op f4. Een treuriger aanblik is niet denkbaar.

Omdat alle restaurants in Rotterdam vol bleken te zijn, bleven we in de pastorie gezellig met de tegenstander Chinees eten. Als hard core foodie vind ik wat van die fantasieloze plastic uilenkots, maar soms moet je je culinaire verlies pakken.