In 2017 was KC2 net als dit jaar op rating een van de sterkere teams. In november speelde we destijds tegen medefavoriet Caissa Eenhoorn. Het werd een wrede afstraffing van 7-1. Vermeldenswaard was nog dat de enige die won ikzelf was maar dat was geheel onterecht want mijn tegenstander ging in gewonnen stelling pardoes door zijn vlag en stond vloekend op. Als captain moest ik nog ingrijpen omdat Edwyn Mesman het nodig vond eindeloos lang door te spelen met het hele bord achter. Tegenstander Zult was inmiddels overgegaan in het halen van een serie paarden. In het vermakelijke verslag van Co Buysman kunnen de pijnlijke partijen nagespeeld worden. Niet onvermeld mag de zin zijn: ‘Alexander Geerts trof het niet met tegenstander Canoy’. Zij zeggen het!

Acht jaar later was de wraak zoet, maar gezegd moet worden dat we wel tegen het tweede speelden van de mannen uit Hoorn. Genoemde Geerts was de enige speler die toen ook meedeed. Bij ons was dat naast Cook Tyro en Esper.

Er stonden vrij vlot vier reguliere overwinningen op het bord. Altijd lekker. Joël vond het fraaie Pg4! Er stond toch echt een pion op h3. Het idee achter de zet was dat zijn tegenstander moest kiezen uit een sterk paard op e3 toelaten of (na hxg4) zwart een monsterloper op de lange diagonaal gunnen. Hij koos voor het eerste maar werd vervolgens mat gezet. Zo zien we dat graag.

Niet lang daarna konden ze bij Dek ook in de doos. De tegenstander kwam met de thematische opstoot d5 aanzetten wat weerlegd werd met het even thematische g5 waarna zwart een stelling had die pijn aan de ogen deed. De fluwelen techniek deed de rest.

Jurriaan kreeg op zet 2 al een pionoffer voor zijn kiezen uit lang vervlogen tijden. Hij knipperde eens met zijn ogen maar besloot het boertje (pun intended) toch maar op te peuzelen. Het vervolg was een lange serie keepzetten, waarna de romantische tegenstander nog meer ging offeren wat allemaal niet werkte. Goed geconcentreerd gespeeld.

Over de laatste reguliere overwinning kan ik een willekeurig verslag van vorig jaar copy-pasten waar Tyro een Tyro-tje deed. Onze man pakte een pion, het zag er allemaal heel gevaarlijk uit, maar zonder met zijn ogen te knipperen rokeerde hij lang, ruilde wat en drukte zijn gebruikelijke punt.

Met 4-0 in de tas is het lekker spelen voor de rest. Dat gold vooral voor Esper die een spannend middelspel kende, maar uiteindelijk in tijdnood snoeihard toesloeg. Het laatste volle punt kwam van Murad die zeer ontevreden was: ‘Really terrible game, awful’. Dan gold niet voor het einde waar de tegenstrever vakkundig mat gezet werd.

Cook had iets eerder een halfje gescoord. Het was een diepzeestelling waar zwart de manoeuvre Dd7-Td8-Dc8-Da8 verzon en wit lopers op g1 en g2 had. Het thema van de stelling was dat zwart d5 wilde speken en wit d4, maar dat dat de hele tijd niet goed kon. Net toen ik dacht dat d5 nog steeds niet kon, kon het wel en won het een pion. Zwart wilde toen iets te enthousiast dames ruilen, maar wit had toen compensatie. In tijdnood offerde ik een stuk voor twee verbonden vrijpionnen op de a en b-lijn. Die pionnen kostten maar liefst twee paarden, maar het bleek niet genoeg.

De enige dissonant was Juan die een spannende pot speelde maar wel een pion minder had waar hij uiteindelijk onvoldoende compensatie voor had. Een mooi begin van het nieuwe seizoen!

Foto: Harry Gielen. Bekijk zijn volledige fotorapportage hier.